Wat wil ze van ons? Ze wil over zichzelf praten. Ze wil eerlijk zijn. Ze lijkt onverschrokken in haar openhartigheid…

Maar terwijl we naar haar kijken en naar haar luisteren raken we onze aanvankelijke zekerheden kwijt. Is dit de waarheid die we te horen krijgen? Of is het een werkelijkheid die ze verzint, omdat het nu eenmaal goed uitkomt? Houdt ze haar eigen leugentjes om bestwil voor de waarheid? Leren we haar werkelijk kennen of confronteert ze ons alleen maar met steeds weer andere maskers? Laat ze zien dat er niet één waarheid bestaat, maar dat er vele waarheden zijn die allemaal hun tijdelijke geldigheid hebben.

We blijven naar haar luisteren en we horen steeds meer – maar we weten steeds minder zeker.

White Lies is een oefening in indiscretie, is een schaamteloos vertoon van egocentrisme.

Met grote ogen en met het hart op de tong neemt ze waar wat de wereld met haar doet. En omdat ze nu eenmaal niet ophoudt met praten, vertelt ze ons veel over die wereld. Ook over de moeheid die soms als een zware deken over al ons pogen valt.

White Lies is de tweede van een reeks theatersolo’s die Lies Pauwels in nauwe samenwerking met (toneel)schrijvers tot stand brengt. Eerder schreef Herman Brusselmans voor haar Een vrouw die de horizon heeft bereikt en in de nabije toekomst zal ook Josse De Pauw zich aan het fenomeen Lies Pauwels wagen. White Lies wordt geschreven door Rob de Graaf, die eerder met haar samenwerkte in het kader van de Dood Paard-voorstelling Freetown. Voor haar rol in dit stuk werd Lies Pauwels bekroond met de Colombina, één van de prestigieuze toneelprijzen die in Nederland jaarlijks worden toegekend.

speeldata